Հայ հանդիպելը հազվադեպ բան է, առավել ևս` քվիր հայ (ես մեզ Քվարմո եմ անվանում): Ես հպարտանում եմ իմ մշակույթով ու սեռական կողմնորոշմամբ, բայց այս երկու ինքնությունը (հայ և քվիր) առանց մեղքի զգացման համատեղելը մի հսկա քայլ էր ինձ համար: Երբ քեզ թվում է, թե ոչ մի խմբի չես պատկանում, շատ դժվար է հասկանալը, թե ով ես:
Փոքր ժամանակ հայկական դպրոց էի հաճախում, ու բոլորը վրաս ծիծաղում էին կանացի տեսք ունենալու համար: Կյանքում առաջին անգամ ինձ առաջին դասարանում են գեյ անվանել: Ես գաղափար անգամ չունեի, թե դա ինչ էր նշանակում, բայց խոսքի տոնից զգացի, որ «վատ» ու «շատ ամոթ» բան էր: Անգամ դպրոցից դուրս առ այսօր տարբեր հայկական հավաքների ժամանակ մարդիկ միշտ աչքերը չռած վրաս են նայում, և իրենց հայացքից արդեն գիտեմ, թե ինչ են մտածում:
Ամբողջ կյանք անհամբեր սպասելուց, սովորելուց, նկարներ տեսնելուց հետո երկու տարի առաջ վերջապես հայրենիք գնացի: Տարօրինակ է, բայց ոչ մի եկրկում ինձ այդքան անհարմար ու անապահով չէի զգացել, ինչքան Հայաստանում: Լույս ցերեկով մարդիկ ինձ հետևում էին: Նրանք առանց թույլտվություն հարցնելու նկարահանում էին ինձ: Անծանոթ մարդիկ գալիս էին, երեսիս նայում, գլուխը տմբտմբացնելով, հիասթափված ու դատապարտող հայացքով աչքերը վրաս հառում: Դրսում քայլելիս ետևիցս վատ բաներ էին ասում` մտածելով, թե մեր լեզուն չեմ հասկանում: Բոլորը միշտ նայում էին ինձ թե’ կատակով, թե’ ագրեսիվորեն, և մատնացույց էին անում ու հռհռում: Հիմնականում ես նման բաներից վատ չեմ զգում, բայց այս ամենը հայրենիքումս էր կատարվում և այդ պատճառով վրաս շատ ազդեց: Մարդիկ ինձ իրենցից մեկը չհամարեցին: Ինձ անգամ որպես մարդ էակ չընդունեցին, որովհետև իրենց աչքերում ես բոլորովին ուրիշ էի: Հայաստանից ետ վերադարձա ժողովրդիս վրա զայրացած ու հայ լինելուս մասին ոչ այնքան ուրախ: Ես ուղղակի չեմ պատկերացնում, թե մեր ԼԳԲՏ+ համայնքը ամեն օր ինչ դժվարությունների միջով է անցնում Հայաստանում:
Այնուամենայնիվ ես թույլ չեմ տալիս, որ այս իրադարձությունները ինձ հուսահատեն: Ինքնության մասին ազնվանալու (coming out) ընթացքը ամեն անձի համար յուրօրինակ փորձ է, բայց ինձ համար ազնիվ (out), հպարտ և հայ ապրելը մի հսկայական ուժի աղբյուր է: Դրա շնորհիվ կարողանում եմ ինքս ինձ ազատ արտահայտել, ճակատս բարձր քայլել, ամոթի կապանքներից ազատվել և գոյակցել երկու ինքնություններիս հետ:
Կարծում եմ բոլոր հայերին հոմոֆոբ համարելը արդար չէ: Սակայն մեր` հայերիս մեջ հոմոֆոբիան սաստիկ տարածված է: Շատ հայեր գիտեմ, ովքեր հոմոֆոբիայի զոհ են դարձել և որոշել են խզել իրենց կապերը հայ համայնքի հետ: Բարեբախտաբար ես ինձ շրջապատել եմ այնպիսի հայերով, ովքեր ջերմ ու սրտացավ են, ունեն առաջադիմական հայացքներ և իմ սեռականության հետ խնդիր չունեն:
Այսպիսով, արդյո՞ք մեր հասարակությունը շատ բան ունի սովորելու և ընդունելու: Միանշանակ: Բոլորս էլ ունենք: Անձնական աճը երբեք կանգ չպետք է առնի, մենք կարող ենք անընդհատ սովորել և աճել հենց այսպիսի երկխոսությունների շնորհիվ: Վերջ ի վերջո անկախ մեր լեզվից, էթնիկ ծագումից, կրոնից, մաշկի գույնից, սեռական կողմնորոշումից և ինքնությունից, բոլորս էլ մարդ ենք և ուզում ենք երջանիկ կյանք վարել: Մենք պարտավոր ենք բազմաշերտ ինքնություն ունեցող հայերիս տրամադրել հարթակ, որտեղ լսելի կդարձնենք մեր ձայները և կկիսվենք անձնական պատմությունների նշույլներով: